Rola ludzi starszych w naszym życiu. Wady i zalety.

Człowiek w przeciwieństwie do innych istot jest wysoko rozwiniętym organizmem. Został stworzony przez Boga aby panował nad roślinnością i zwierzętami. Gdyby nie grzech pierworodny człowiek żyłby w pokoju i szczęściu. Bóg czuwa nad człowiekiem od poczęcia aż do śmierci. Człowiek został stworzony na obraz Boży ale tylko pod względem duchowym może być podobny jeśli tego naprawdę chce i żyje według Jego woli. Mamy wolna wole i tylko od nas zależy jak potoczy się nasza teraźniejszość
i przyszłość. Bóg stawia na naszej drodze różne trudności  dzięki którym nasza wiara powinna wzrastać. Ludzie starzeją się i nikt ego nie uniknie. Jezus też dorastał ponieważ był Bogiem i człowiekiem. Starość w dzisiejszych czasach kojarzy się z cierpieniem fizycznym jak i materialnym bądź psychicznym. Dla młodych osoba starsza, schorowana to często przeszkoda do lepszej pracy, zabaw, spotkania się
z przyjaciółmi. Osoba starsza z zanikiem pamięci może uczynić w życiu młodego człowieka, ale nie tylko bowiem także w życiu najbliższych wiele przykrości. Są też jednak pozytywne strony roli ludzi starszych. Osoba w podeszłym wieku gdy jeszcze jest w stanie funkcjonować samodzielnie może pomóc w opiece nad dziećmi, materialnie- udzielając pieniędzy, ze względu na swoją bogata historie porze przyczynić się do rozwoju intelektualnego swoich wnuków i najbliższych. W dzisiejszych czasach gdy wiara szczególnie w wieku dojrzewania jest mało atrakcyjna to właśnie starsze osoby swoim zaangażowaniem, przykładem i duchowym wsparciem poprzez modlitwę pomagają Kościołowi przetrwać trudny okres. Dysponują także dużą ilością wolnego czasu i mimo cierpienia oraz doświadczenia umieją pomagać także fizycznie innym. Często osoby starsze czują się nie potrzebne, mało wystarczalne , a wystarczy tak niewiele. Miłe słowo, odwiedziny. Coraz więcej powstaje domów pomocy społecznej dla ludzi którzy zostali sami. Dzisiejszy świat jest zbyt zabiegany aby zająć się potrzebującymi, aby udzielić im pomocy. Praca ważniejsza od ludzi. Pieniądze
od życia. Ale czy da się kupić życie za pieniądze? Czy samotni ludzie nie umierają na naszych oczach z braku najpotrzebniejszych środków? Czy nie lepiej pomóc niż mieć niepotrzebne wyrzuty sumienia, bo za późno zareagowaliśmy. Wystarczy tak niewiele aby uratować ludzkie życie.

"Czy Bóg wpływa na nasze życie?"

To pytanie jest postawione nie bez przyczyny. Ponieważ ludzie często uważają iż skoro jest zło, cierpienie i nie widać Boga to Go nie ma. A cierpienie pochodzi od Boga Rzeczywistość jest jednak inna. Bóg jest przy nas każdego dnia. Wpływa na każdą naszą decyzje lecz nie podejmuje jej za nas. Dał nam bowiem wolną wole. To od nas zależy co wybierzemy. Dobro czy zło. Kłamstwo czy prawdę. W życiu nie istnieją przypadki gdyż każde zdarzenie, sytuacja jest częścią Bożego planu. Zanim zostaliśmy poczęci Bóg wiedział kim będziemy i jak będzie wyglądało nasze życie. Bo dzięki Niemu żyjemy, to On nas stworzył. Cierpienie  jakim jest nap. utrata bliskiej osoby, wypadek czy ból zadany przez bliską osobę powinno nas umacniać w wierze. Bowiem tylko w taki sposób Bóg może wskazać nam właściwą drogę. Nie oznacza to jednak iż cierpienie pochodzi od Boga bo to my wybieramy nie właściwą drogę w życiu, a Bóg pomaga nam się nawrócić.

Dary Ducha Świętego

1. Dar mądrości

Jest on uczestniczeniem w mądrości Jezusa, czyli widzeniem ludzi, rzeczy i ich relacji takimi, jakimi widzi je On. Jest to dar patrzenia na rzeczywistość oczami Boga, widzenia wszystkiego w perspektywie wieczności. Święty Tomasz pisał w tym miejscu o mądrości jako o „Bożym instynkcie”. Dar mądrości jest związany bardziej z miłością niż z samym rozumem. Jego przeciwieństwem jest głupota, która jest brakiem smaku w sprawach Bożych. Głupota w myśleniu o życiu nie bierze pod uwagę krzyża, śmierci, kruchości życia; nie uwzględnia w ogóle Boga, zawęża horyzont życia wyłącznie do doczesności.

2. Dar rozumu

Jest on sztuką wnikania w tajemnice Boże. Dar rozumu pojmuje relację między Krzyżem a Trójcą Świętą, między moim krzyżem a miłością Boga - w konkretnej perspektywie mojego życia, losu. Pomaga on rozumieć głęboko to, co najważniejsze: życie, miłość, śmierć. Bez tego daru człowiek nie jest w stanie patrzeć z odwagą na to, co się z nim dzieje, traci „Ducha”. „Rozumnie” znaczy „biorąc pod uwagę Boga”.

3. Dar rady

Jest on kunsztem orientacji w moralnej złożoności życia. Pozwala radować się życiem, jego prostą, codzienną osnową. Pozwala się nie gubić, niweluje niepokój rodzący wątpliwości, z których powodu człowiek odwleka podjęcie „moralnych” decyzji. Dar rady przynosi duchowy pokój, uzdalnia do entuzjazmu i do działania. Jest źródłem pasji życia.

4. Dar męstwa

Jest pokarmem nadziei. To głównie ten dar uwalnia człowieka od lęku przed największym wrogiem - śmiercią. Daje siłę „Ducha”, potrzebną w trudnych doświadczeniach życia, takich jak choroby, rozłąki, sytuacje, o których wiemy, że nie będą miały ziemskiego happy endu. Dar męstwa pomaga czerpać siłę do życia z samego źródła witalności: z Boga samego.

5. Dar wiedzy (umiejętności)

Jest on poznawaniem prawdy o Bogu i budowaniem wiedzy o sobie, ludziach i świecie na tej właśnie prawdzie. Tak o tym darze mawiał święty Proboszcz z Ars: „chrześcijanin natchniony przez Ducha Świętego potrafi rozróżniać. Oko świata nie widzi dalej niż życie, tak jak i moje oko nie widzi dalej niż do tego muru, gdy drzwi kościoła są zamknięte; lecz oko chrześcijanina widzi aż po głębię wieczności”. A święta Teresa z Lisieux: „Wiedza Miłości, och tak! (...) Tylko takiej wiedzy pragnę!”.

6. Dar bojaźni Pańskiej

Jest on taką miłością do Boga, która świadoma jest własnej kruchości. To lęk przed tym, aby nie zerwać z Nim relacji, poczucie głębokie, że Bóg jest tajemnicą, z którą nie można igrać; lęk przed tym, że nie jest się w stanie sprostać wielkiej, Boskiej miłości, a równocześnie silne pragnienie bycia całym dla Boga. To dar, który owocuje odpowiedzialnością za siebie i innych. Bojaźń wobec Pana nie jest czymś, co miażdży, ale czymś, co poszerza serce i daje radość. W tym sensie jest syntezą biblijnej duchowości.

7. Dar pobożności

Jest on zdolnością traktowania Boga jako Ojca. Czyli bycia wobec Niego na sposób synowski; prosto, z ciepłym szacunkiem, czule; wychwalając Go i adorując. Światłem dla „bycia pobożnym” jest Jezus i Jego słowo Abba, Jego modlitwa. Ale pobożność wyraża się również w sposobie odnoszenia się do ludzi. Poznać ją po wrażliwości, delikatności, serdeczności. Łagodność jest jej lakmusowym papierkiem. Jej przeciwieństwem jest niezdolność rozumienia innych, niewrażliwość na nich, zatwardziałość serca. Pobożność ma po prostu swoje źródło w świadomości, że jest się dzieckiem Boga. I jest tej świadomości siłą oraz owocem. A jeśli się tego poczucia nie ma, to źle się traktuje zarówno Boga, jak i ludzi...

Źródło: http://www.opoka.org.pl/biblioteka/T/TD/7darowd_szymik.html